İn Şiir Ah

.

Umut kumbarasıdır dünya

Geceden sarılır ölü kırgınlıkların yaraları

Gölgede görünmez  olur sesler

Başlar ruhun zelzelesi

Ve dua ile bezenir nefesler

Kırılır karanlığın inadı

Biter kana, tere ve gözyaşına hasret

Rotasız kalır  yanılma istikametli yolculuklar

Zulmüm çorağı kazınır avuçlardan

Ve tenhalığın etine saplanır bıçaklar

Hıçkırık tutar geçmiş

Lapa lapa  dün yağar  zamana

Paragraf gibi içerden başlar yangınlar

Çığlıklar çiçek açar bir bir

Ve uzaklara taşınır göçmen sancılar

Dirilmek, kalkmaktan ibaret değildir

Ki kuşların alınyazısıdır göçmek

Boynu bükülse de köksüz sarmaşıkların

Yakışmaz devrilenleri  görmeden ölmek

Toprağın toprağa ninnisidir hayat

Yürür her insan kendi ölümüne

İçe dönüktür  tüm  yüzler

Kekremsi harfler düşer  dillerden

Ve tekzipli gazetelere sarılır düşler.

.

.

.

.