Kırk Mecruh

.

    Andolsun Tuva’ya

        Güneşe gölge düşmez

        Üfledikçe kör olur renkler

         Duman kırıkları bulaşır gözlere

         Diller büzüşür

         Ve sessizliğin miracında erir heceler

         Erir  düşlerin  mumu

        Telaşlanır yağmuru  soluyan  çöller

        Hayatın terkisinde  tükenir zaman

        Kanı kurumaz  kanatılmış heveslerin

        Ve üfleyerek  yaşar insan

           Ateşi  yontar su

           İbrahimler çıkar düzlere

           Cemrelerin dansıyla  yıkanır  yüzler

           Yarılır göğün damarları

           Ve gül  kokar  öfkeler

            Gün  arınır  lekesinden

            Bir hira dinginliği  sarar  ruhları

            Küflü  bakışlardan  sızar uykular

            Ürkek  naralar duyulur gün dönümlerinde

            Ve  siyahın tınısına katılır uğultular

            İsyan tutuşur

            Örselenir sloganik düşler

            Bir not düşer musalladaki ölünün teslimiyeti

            Rüyaları reddedilir yolcuların

            Ve gırtlakta kalır sözler . . .

.

.

.

.