Gönlümün Bulutları

Çıplaktı, yalın ve

Naif alabildiğine…

Azıcık eserekli onca muhalif düşünce;

Bir yükseldi bir alçaldı seyrimin imgeleri.

Korunaklı hatta sığıntı

Varlığımın yeknesak tutkuları

Fazlasıyla masum hatta sıradan:

Bir elimde bezden bir bebek

Kanarken kırık kolunun yarası.

Nasıl da üşengeç biraz yılgın,

Ne farklı ne sıradan,

Bir garip kul yersiz yurtsuz.

Yine de şükürdür dilimde,

Olsa da onca yergi yargı ve yalan kılıfsız.

Mucizesi devranın her yeni günde

Fısıltısı ruhumun güleç yüzümde.

Kırık hatta kırılgan mizacım,

Ne isyan ne inkâr

Neyse tahayyül ettiğim

Zihnimin merdivenlerinde…

Yaprak yaprak çevirdim sayfaları

Toz dumana bulandı gönlümün bulutları.

İnci taneleri savruldu bir yerden bir gökten

Elimde solgun bir çiçek

Can buldu rahmetiyle yeniden.

Çektim perdeleri en dibe,

Karanlığa hibeli olsa da evren

İzafi gölgelerdi oynaşan

Ve peyda olmuş bir ışık

Yürekten semaya yükselen…