Bir Cephe Bir Destan

Rüzgarın sırtında sesler, ışığın sırtında âhlar, karanlıkta bahtlar.

Bir savaşın gözleri, aç, yorgun bedenler ve tecelli olmuş ruhlar.

Seni, ne bir asır unutturabilir ne de sonsuzluğa akan bu çağlar.

Siz giderken cepheye, ne eğilir başlar ne de diner bu kara yaslar.

Her evlat bir nefer, her nefer bir vatan, sonsuzluğa uğurlar yaşlar.

Cepheye vardığında kalmaz endişesi, günü gelmiştir tutulur sözler,

Bir kale gibi el ele örülürler düşmanın önüne, bu korkusuz başlar.

Siz naçiz sayarken nefesinizi, toprak kana, hava baruta mı doyar?

Siz yok ederken korkunuzu, keskin süngüler, mermiler mi sizi boğar?

Siz bu kadar sevmişken aziz Vatan'ı , parıldayabilir mi başka aşklar?

Bir cephe, Çanakkale bir destan, sen ey Mehmetçik, bir kızıl bahar.