Tek Başına Kalamam

Bakıyorum

Baktığım an yanılıyor muyum diyorum

Yanılan ben değil gördüklerim mi bilemiyorum

Koşarken telaşla hangi vicdansızın eli değdi tüm sokaklara

Kalabalıklar içinde yalnızlıkları

Zindan çiçeklerini kokluyoruz

Zindanda kalan yüreğimizin feryadı ile

Kimselerin göremediği parlak ufuk ileride

Neden kimse yürümez

Sürüklenmişiz yalnızlığın zindanların karanlığına

Acaba tüm sevdiklerimiz bizi terk etti öldü mü bilinmez

Böylesine duyarsız hissiz kaldık onu da bilemiyorum

Bakıyorum yine herkesin kolunda yalnızlık

Sofrasında gülümsemeyen bu yalnızlık ile baş başa

Kaçmak istiyorum kaçamıyorum

Dağların ardında yalnızlığı üfleyen kim ise yaklaşamıyorum

Zamansız uykularımızda uykuya daldık uyanamıyor muyuz?

Ey bakış’sızlık!

Ey hissizlik!

Bir bahar çiçeğini yok eden siz duygusuz duygular!

Kan ve acı dilinizde

Yineleniyorsunuz ölümü dillerinizde anlamadığımız şekilde

Ölüm elçisi olmayanların ağızlarından

Varın gidin ötelere dehlizlere orada yaşayın

Girdiğimiz tüm sokaklar nasıl çıkmaz sokaklara dönüştü

Yok, mu benimle beraber bu çıkmaz sokakları yıkmak isteyen

Tek başına altında kalırım

Tek başına arkamdan vurulurum

Figan ederek ağlayamam

Tek başına kalamam

Bu bir korkumu?

Telaş mı?

Yaşama sığınacağım bir kapısı var

Cehennem kokan gözlerden kaçarak

Bu açık kapıya varmak istiyorum

İşte bu nedenle tek başına kalamam yaşayamam

Mehmet Aluç