Sakın Öne Eğme Başını

Düşler çürür mü söyle,

İhya edilesi o varlıksız ve süregelen

Büyünün izinde.

Mıhlanmış ezelden

Rayici süslü imgelerle.

Hangi güftenin nakaratında gizli kim bilir

Müjdelerken o ahenkli telaşı

Düşmüşsen bir kez bilinmeze ey yürek,

Sakın öne eğme başını.

Yürüdü, adı insan

O serili kırmızı halıda

Cehennem sıcaklığında iken evren

Ve o yakıcı ateşin rengi.

Kadın erkek, ihtiras ve nefret,

Riya idi biçilmiş tek kaftan.

Tahakküm altında bir o kadar                

Eserekli aklı.

Sandı ki; hak ve imtiyazdır tek vasfı.

Ortalığı verirken velveleye

Kazdı kuyusunu dostunun

Devretti hibeli aşkını bir pula.

Zulmü hak gördü bir diğer kula.

Karanlık bir coğrafyanın

Günyüzü görmemiş ahalisi

Kâfir düşler cebinde

Yılgın yenilgilerin bir adım ötesi

Alaca rengiyle döşenmiş tabiatın görkemi.

Yaratının öngörüsünde mimlenmiş nice mizaç

Eksiltili günlerin nazarında olsa da eldeki son şans.

Edilgen bir varsayım

Son kuşağı o familyanın

Satır arasında kaldı aşk ve sevgi

Kanıksanmanın çok ötesi

Riya dolu bir çağın son mihrabı

Eremezken nihayete.