Aldırma

Aldırma

Hayat akıp gitsin gözlerinin önünden

Acını sinene çek

Hatta uyut gözyaşlarını

Hüznü anlatırken üretken parmakların

Ne ilginç sevinçlerde hep suskun…

Aldırma

Sen hiç bahar görmeden

Hep gri kuşandı gözbebeklerin

Yağmurun kokusunu duyumsamadın mesela

Mesela ıslanmadın şöyle doyasıya

Zehir sözlerinden kuşandığın dilin

Şimdi konuşsun dursun…

Aldırma

Yüreğine giydirdiğin ketumluğunu

Al başına çal demek isterdim

Ölgün parmaklarımda sızlanırken mısralar

Ağlama duvarı sanıyor insan gözlerini

Oysa duvar yüreğinde

Siyaha boyanmış tuval…

Aldırma

Sabah saatlerinin susam kokusunda

Biraz senden

Biraz benden bu acı

Tabiri caizse unutmuştuk yalnızlığı…

Mezarımda güvercinler uçuyor demiştim

İnanma

Her türlü zorluğa rağmen

Yaşıyor insan….

ÂDEM EFİLOĞLU