Dar Hâne Çorbası

       Devrin sultanı, Ramazan ayında, tebdil-i kıyafet şehri dolaşmaya çıkar. Yanında baş veziri de vardır.Sultan ve Paşa,akşam ezanı kimin kapısının önünde okunursa o evde iftar edelim , diye anlaşırlar.

      İftar vakti yaklaşmıştır. Ara sokaklara girerler. Her evin kapısının önünde bir kişi beklemektedir. Bir misafir bulup evlerine iftara çağırmak amacıyla. Başkalarına iftar ettirmenin zevkini tadıp sevabını alacaklar. Sultan ve veziri kendilerini tanıtmadan, herkese selam vererek giderler. 

      İftar topu atılıp akşam ezanı okunmaya başladığında, fakir ama gönlü zengin bir Müslümanın evinin önündedirler. Zaten ev sahibi de iftara birilerini çağırabilmek için orada beklemektedir. 

     Sofra hazırlanmış. Sıcacık taze ekmek, tuz ve mis gibi kokan bir çorba.... Tuzla iftarlarını açarlar, ekmek ve çorba ile karınlarını doyururlar. 

     Çorba, sultanın çok hoşuna gitmiştir. Ev sahibine; "Bu çorba çok hoşuma gitti. Ne çorbasıdır  diye sorar. Çok zeki ve iz'an sahibi olan ev sahibi, misafirinin Padişah olduğunu hemen anlamıştır; "Dar hane (fakir hane) çorbasıdır, sultanım" diye cevap verir. Bu zekice cevap padişahın hoşuna gider ve o fakiri ertesi gün, ikram ettiği çorba tasıyla saraya davet eder.   

      Adamcağız gelince, padişah emir verir ve doğruca Darb hâne'ye gönderir fakiri. Orada tası ağzına kadar altınla doldururlar. 

     Tekrar padişahın huzuruna getirdiklerinde, padişah adamın halini sorar ve adam der ki: "Sultanım, dar hanemize (fakirhanemize) teşrif buyurdunuz ve dar hâne çorbamızdan içtiniz. Bu çorba şimdi "Dar hâne" değil "Darb hâne" çorbası oldu" der.
Dar hâne, Anadolu insanının dilinde "TARHANA" olarak yerini bulur. Bazı yerlerde ise daha da kısaltılarak "tarana" şeklinde kullanılır olmuştur.