Karanlık Yürekte Başlar

Öylece durdu rüzgâr

Biraz ötede gözlerini demlerken

İnadına alınan öyküler fısıldamada

Bütün hikâyemiz

Aslında duru mavi

Yıkıla yıkıla yaşadıkça hayatı

İnatla anlaşılır

Kırılan nefeslendiğimiz hava

Biliyorsun bizi en çok

Yine de biz anlarız

İçim karmakarışık

Biraz ben

Biraz sen

Hüzün tütmekte ellerimizden

Kokunu hapseden sahillere

Kin gütmekteyim istemeden

Sevgili;

Yaraları kabuk bağlamazsa acıların

Karanlığı örtemez güneş

Gündüzü kuşatmaz akşamlar

Korkma yarınlarından

Hep derim

Karanlık yürekte başlar.

Âdem Efiloğlu