Hoşçakal

Güvendiğim dağlarda kar görünce.
Dostlarım paklanır sandım.
Onları karda iz bırakmaz görünce.
Daldığım kış uykusundan uyandım.

Şimdi saçlarımda konaklar o karlar.
Gençliğime güvenirdim meğer o da baki değilmiş!
Uykumu böler sessiz çığlıklar içinde günahlar.
Düşmek istemedim ne talih ki oda nasip değilmiş.

Zamanla geçer dediklerim zamanı sildi geçti.
Şimdi hem zaman/sızım hem de sensizim.
Deva bildiğim zaman beni verem etti.
Hoşçakal çocuk yanım artık ölebilirim...