Yağmur Ve Hırsız

Hırsızlar yağmurlu havaları severler çünkü yağmur, sesi emdiği için gürültü çıksa bile duyulmaz demişti bir büyüğüm. O an o büyüğümü biraz dinleseydim hayatım çok daha farklı olabilirdi. Günü geldi ve hava yağmurluydu insanların konuşma sesleri pek duyulmuyordu bağırarak konuşanlar haricinde bir de arabaların sesleri vardı. Ama yağmur da bayağı yağıyor bardaktan boşalırcasına. Okuldan çıkmıştım ceketim ve şemsiyemle ıslanmadığım için rahatça dolanıyordum keşke büyüğümün sözleri o sırada aklıma gelseydi... Artık tam okula gireceğim sırada onu gördüm beyaz yüzüne ıslanan ve ıslandıkça koyulaşan saçları yapışmıştı. Yüzüne doğru gelen ıslak saçlarını kenarlara atmaya çalışıyordu ve o sırada göz göze geldik, hafifçe gülümseyerek selam verdi. İçimde garip bir kıpırtı oldu. Karşılaştığımda ne olduğunu çözmüş ama kendime itiraf edememiştim. İçimden bir ses konuşuyor gibiydi ama yağmurdan dolayı mırıltı gibi gelen sesi anlayamamıştım. Şimdi bunu rahatça ifade edebilirim ki o kız bir hırsızdı ve kalbimi çalmıştı. Yağmurdan dolayı anlaşılmayan da aklımdı ve çalınan kalbim... O kızla sohbet etmiştim ve laf arasında yağmurları çok sevdiğini söylemişti. Büyüğümün dediği gibi hırsızlar yağmurları severdi ve o kız da benim için büyük bir hırsızdı

Zayiat-ı Kelam