Aşktan İbaret Kainat...

Gömülü imgelemin düş bozumu, çatlak sesinde tahayyülünü yürekte saklamaktan imtina ettiğim sitem yüklü teyakkuzunda, hürmet bildiğim düş bezgini hanidir yoldan çıkmışlığında rahvan benliğimin, ansız bir nöbete iştirak etmek adına sabah sessizliğinde el pençe divan durduğum gün dönümünün yamacında aymaz yalnızlığım…

Ansızın töhmet altında kalmak mı, kırık bir zincire tekabül eden o göz yaşım mı…

Rahmetin yüzü hürmetine, konuşlandığım aşk pazarında, istimlâk edilmekten ziyade payidar kalmasını dilediğim bir yangına meyyal o kıvılcım iken gözlerimden sıçrayan ve kürediğim umut yığınları.

Gölgelerden ibaret düş sakini sokak bekçileri.

Aşktan ibaret kâinat.

Yüz görümü çalıntı sevinçlerimin ardından yas tuttuğum gün gibi aşikâr.

Mimlenmiş insan izlekleri mademki kıyama duran şu evrenin yüz sürdüğü, kör kütük hâsıl olan beyhude telaşları mı hazine bellediği anlık bir sevince nazire eden o sitem yüklü söylemlerde hayat bulduğuna kani ve ani bir edimle sevgiye rest çeken.

Gölgeler iken kıyama duran ve ölüm iken olmazın oluru, yükümlü hayat solungacına yaptığı çalımla devrik bir ömrün sancısına takılı kalan acı yüklü tezahürü, gerçekliği kadar yalanı da serkeş bir tını nazarında nakarat bellediğim.

Mihenk taşı mademki sızan bir sızının yamacında kem küm eden insan siluetleri, hanidir yoksun kılındığım detaylara haiz, iştirak eden söz öbeklerine yığılı dokunaklı mizaçların bir adım ötesinde solunan rahvan hüzün bulutları iken aniden inişe geçip ani sağanaklara sebebiyet veren…

Belli ki yorgunluk o yoksunluğun miracına denk düşen. Hanidir gözden düşen belki de gözden ırak, kıdemli bilindik intizarı iken tek tek çentik attığım.

İstikbalimin şeceresinde bir o kadar devingen ruhun maliyeti o sapkın zihniyetlerin el verdiği gömülü bir sevi dalgası. Öncelikle egosuna yüklediği sorumlulukları bir çırpıda çaldıran ve nihayetinde çıldırmanın eşiğinde, isyan yüklü sığıntı haznesine yığdığı sitemlerde hecelediği nefretin saygı duruşunda çoğu insanın, vazgeçmek zorunda kaldığım…

Sevmekten ziyade sevilmeye geçirdiğim bir kılıf iken hasret.

Hasreti öteleyen bir izlek iken nihayetinde, ansız bir sezgiye yüklediğim mahremiyet yüklü çöreklenmiş acılarım. Acımaktan ziyade acındıran, açlıktan ziyade adlandıramadığım o boşluk her nasılsa doyurmaktan aciz olduğum imge yığınları iken serpişen anbean, günbegün…

Sorumluluk hamalına dönüşmüş bir çuval iken içinde yaşamaya mahkûm kılındığım, özgürlüğün tınısı kulağıma nasıl da hoş gelmekte. Öyle ya, özgürlüğümün anlamsız yok oluşu kadar özgün bir varlığın ucube varlığında, ölgün bir aşka ve solgun bir güne sığdırdığım belki de sığıntı addedilen sevgi zerrecikleri her nasılsa eridikçe yüreğin karı, üşümeye meyleden bir yüreğin kımıltıları iken benliğimi istila eden…

Varlığım süt liman olsa keşke ve pür-ü pak iken haznesi kırık vicdansız yükümlülüklerimiz, varsıl bir aşkın gıyabında istediğimiz kadar ahkâm keselim bir yandan örselerken hatta ötekileştirdiğimiz aykırı kimlikler ki aykırılıktan ziyade aydınlık bir yok oluş iken bir adım sonrası.

Ne çok gölgeli fasıl.

Ne çok o azınlık sevinçlerin yüz sürdüğü düşkün atlas yorgunluğu mizacın hele ki kırılgan bir muhteviyata söz geçiremeyen…

Mademki mesafeli bağımsızlığıma söz geçiremememden kaynaklanmakta hicap yüklü beklentilerim, boyun eğmediğim insan ve aşk iklimleri ise teyakkuzunda biteviye, yine de işkillendiğim sancılı muafiyetleri kâh farz ettiğim kâh tanımaktan haz etmediğim ne çok rüştünü ispatlamamış rabıta.

Zihnimin takıldığı şu cümle, hanidir esir aldı beynimin kıvrımlarını:’’Bir şeye ait olmak-bayağılığın doruğu. İlke, ideal, kadın ya da meslek- hepsi birer zindan ve pranga. Var olmak, özgür kalmaktır.’’

Yüzyıl evvelinden zikredilmiş madem, ruh ikizimi tanımak için bu kadar geç kalmış olabilir miyim?

Külfet addettiğim ne çok sakıncalı ve bağımlı var oluş sancısı: Tüketilmişliğin merkezinde aidiyet duygusunu kurcalayan bir iç sesin naif dokunuşu, fazlasıyla sorgulasa da hayatı, hanidir peşine düştüğüm o korumacı zihniyetlerin çok uzağında belki de dip dibe bir yaşama endeksli çoğaltılmış eksiklerimden yola çıkıp da hala kendimi bulamamış iken…