Az Gıdıkla Gülümsesin O Gurbet

 Kader yazmışsa alnına gurbet

Az gıdıkla gülümsesin o gurbet

Yakışır mı sana hayata küsmek

O gurbetin elinde iç tatlı bir şerbet

Bakışların az yere indir nedir bu heybet

Davet eden yoksa gönlüne sen çağır davet et

Kimseye muhtaç değilsin haline şükret

Gurbette kimsesiz değilsin az sabret

Az çalış çabala dilinde olsun hitabet

Etrafındakileri sev dost ol bu tam isabet

Gurbeti memleketin gibi donat et hayret

Ha memleket ha gurbet doyduğun yer

Gerçek memlekete kavuşursun az sabır et

Kimseye muhtaç değilsin haline şükret

Çok zordur muhannete muhtaç olup yaşamak

Kaçmak zordur bırakmaz yakanı tam bir musibet

Az sabırla gurbet biter gelir selamet

Çağırırlarsa bırak gururu sen icabet et

Hak alnına yazmışsa vardır bir hikmet

Hikmeti anlayamazsın bir an sen var sabır et

Kimseye muhtaç değilsin haline şükret

Açılır bir kapı kapanır tüm dertlerle gurbet

Kapıyı açıp kapatan hakka sen her an şükret

Açmasaydı kapı hak kim açardı az düşün akıl et

Başına yağan az düşün değil mi Rahmet

Her şeyde bir hayır var üzüntüne çek bir set

Hayattasın ve sağlıklısın et buna hayret

Kimseye muhtaç değilsin haline şükret

Boyun bükme kurumuş lale gibi

Göğüsle bu yarışta gülümseyerek sen ipi

Bak aleme insan herkesin var başka bir tipi

Değişik yaratmış hak elbet vardır de bir bildiği

İnsan bazen gördüm derken göremez olmaz bir sevdiği

Helal kazanıp helal ne güzel olur yediği

Kimseye muhtaç değilsin haline şükret

Hayat yolunda bu zalim gurbet bana kaldı deme ihale

Sakın ola deme düşürdü beni halden hale

Hayat yokuşudur bu her etap bir merhale

Kul Mehmet’im der Hak kulunu düşürmez çaresiz hale

İmtihan dünyası sınavdayız ne olur az gülümse edemezsin müdahale

Bu yola çıkarken ve şimdi biterken el sallanır denilir hep güle güle

Kimseye muhtaç değilsin haline şükret

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-