Darmadağın Bir Ömrün Güncesinde

Tekil birçokluk adına hayat denen…

İzbelerde pür neşe ne varsa yoluma çıkan;

Hele ki indinde sensiz sessizliğin metruk kalelerinde

En derinden nakşeden.

Çözümsüz çözülmüşlüğüm en naif imleç;

Yakındığım belki yalıtıldığım ansızın.

Darmadağın bir ömrün güncesinde

Boş vermişliğimden doğan o sitem yüklü hezeyan

Ve duraksadığım her hecede

Aklıma takılı tek bir isyan.

Boyutsuzluğumun günü birlik tecellisi

Şu hulasa devran.

Yanık bir tekerleme kimine göre;

Dediğime bakma sen yine de,

Olmazın oluru bir hayal benimki;

Seğirttiğim günden geceye bazense

Asılı kaldığım o salıncakta uçmak kadar

Hezeyan yüklü sırnaşık üç beş imge.

Çaprazında münafık bir aşkın,

Kalem elimde, verdiğim beyanatım

Bazense…

Boş ver gitsin hadi durma sen de söyle

O yanık türküyü;

Bilmesen de adını sadece ısmarla en acı çağrıyı

Duyulacağını bildiğim gök kubbede.

Yine de gitme sakın ve çağır yeniden

Ölü akşamları, çağır sessizce,

Sakil olduğunu bilsen de

Şu çağrımın.

Ve göm yasını,

Sula toprağı,

Görmez misin gözümden akan yaşları.

Fısılda sessizce en çömez lehçeyi

Bil ki; dilimde aynı tekerleme,

Sen yeter ki sakla en derinde

Bilip bilmediğin en mücbir sebeple

Yokla adımı ve yaklaş adım adım,

Bilsen de gelmeyeceğimi.