Yazılmayan Son Ferman

Senetsiz hükümleriydi yılgın göğün telaşına

Yenik düşen isyanı beşerin.

Nifak koşan kartal bakışlarıydı

Hükümranlığında sevdaya tüy dikmiş sefilin.

Karaçalıydı hüzün,

Belki de emsalsizdi temsil ettiği yüreğin.

Ve kardelenler açtı Şubat’ın kırağı çalan

Soğuğuna aldırmadan.

Ellerim kanadı;

Siluetlerde nazenin bir incinmişlik…

Karaydı beyazın saflığına düşman,

Yetimdi her çaldığın cümlede

Yüreğe saldığın isyan.

Kırdı, kırağındı;

Buzdu ve kırsalı ömrün en derin hezeyan.

Çatık kaşlı neferleri bir bir dizildi sıraya,

Sükûtu yâd etti kanatsız melekler.

Hicranı ektim gün bitimi sakilce

Göremedim nicesini, bilemedim de;

Ne çoktu oysa tüyü bitmemiş yetim.

İndinde yüreğin pür-telaş bir menkıbe;

Hani adını gizlediğin her satırda bilediğin yüreği

Ve gök gözlü o nazenin kadın

Ellerim ellerinde,

Kaybolmak bilmeyen, solacakmışçasına gün,

Solumda biten en derin sızı.

Sağdıcım hangi imgeyse boynu bükük,

Sona erecek sandım ansızın yazdığım her satır.

Gündü ölgün,

Bendim yorgun

Ve debdebeli hayatlar hüküm sürdü günbegün.

Kovuşturduğum her sancıya bürünen yüzüm

Soldukça soldu çıkmadan sabahın döngüsü.

Yoksa sabaha çıkmayan bir ümit miydi de soldu

Nail olamadığım her ne ise

Benliğin sarkacındaki özlemi?

Gün seyreldi madem

Ve güneşi hor gördü kara gece,

Silik bir rota mıydı da iz sürdüğüm,

Bilinmedik bir istikamette ıslığını çaldı

Yazılmayan son ferman?

Devinen muafiyeti yüreğin,

Serzenişi bitimsiz ve rükû eden her gölgede

Yine de yeniden, diyebilmenin azametiyle…