Kaptan Ve Tanrıça

Akdeniz'in kumsallarında  

bir kadın, bir tanrıça  

ve gergin bakışları, gözleri bir şaheser  

bedeni mükemmellik abidesi...  

Ve  

fırtınaya kapılmış bir kaptan  

adam sessiz ve alıngan  

kadın, tatlı ve cazibeli Afrodit...  

Kaptanın  

son yolculuğu Akdeniz üzerinde  

fakat şimdi o kadına tutkun...  

Kadın aydınlık değil… o karanlığın kraliçesi  

ve günahların yolcusu  

açık denizde, denizcilerin kabusu  

buğday sarısı saçlar ve manolya kokulu beden  

eşit pişmanlıklara…  

Bürünmüş alacakaranlığa, sarmış akılları tanrıça  

sarmalanmış ruhlara, yılan gibi denizin zifiri gecesinde...  

Benimsin, tanrıça, benimsin ufuksuz mavi gibi  

kaçış yok, yayılmış mehtap, duvar olmuş bedeniyle  

gözyaşlarından gözlerim kör ve titreyen ellerim  

... sabırsız  

Rüya değil olanlara  

yaz yağmuru altında yakamozların loş ışığında  

deniz güllerinin kıskançlığı arasında, şahit martılar  

hüzünlü şarkılarla dolu bir meşeden  

güvertesi yosun tutmuş gemi...  

Kaptanın tek zaafı ela gözlü kadın  

bu ıssız adam  

tüm kasırgaları hiçe saymış  

tanrıçasını fethetmek tek hedefi  

onu o narin şeytanı… o melek yüzlü güzelliği...