Peşini Bırakmayacağım

Ne de ben gündüzü ezeyim.

İkisini de istemiyorum.

O yüzden ikindi vaktinde dışarı çıkıyorum.

Atıyorum kendimi sahile.

Martıya simit söylüyorum.

Kendime en demlisinden çay,

İşte bahtiyarlık.

Hüzün kapımı çalıyor bazen,

Almasam içeri gideceği yok.

İçeri aldığım gibi darmaduman ediyor beni.

Sonra mutluluk geliyor.

Tadına varana kadar yaşıyorum.

Ben hüzünden bıkıyorum.

Mutluluk ise benden bıkıyor.

Ah ne çıkılması zor bir yokuş.

İkisinden de geçip bir başıma kalıyorum.
Ben hüzne alıştım mutlulukta bana alışsa iyi olur. 
Çünkü hiçbir zaman peşini bırakmayacağım...