Biz Güneşi Taşıyoruz Gönlümüzde

Direnci umutla taşımak

Kanayana yarayı mı kaşımak

Kavgayla yaşamak olmaz

Direnç derken sessizliğin bağrına

Güzelliğin çağrısına kurşun sıkmak değil

Ellerimizde prangalarla zincirler

Zincirleri yastık yaptık diyenler mi?

Mahkûm yoksa sebepsiz zincir takanlar mı?

Yoksa ellerine kendi kendine zincir takanlar mı?

Özünde fırtına gezdiren kasırga ile yok olur

Biz güneşi taşıyoruz gönlümüzde yarınlara ışık olması için

Kavga ile direnci umuda taşımak olmaz

Gülümseyerek sarılmak dururken

Karanlığı kavgalar yırtmaz öfkeyi kavgalar bileyler

Gülümsemeler yırtar karanlığı öfkeyi sakinleştirir

Gülümsemek var sevdamızda gönlümüzde

Boşuna mı koyuldu oraya ey açıp da görmeyen körler

Özünde fırtına gezdiren kasırga ile yok olur

Biz güneşi taşıyoruz gönlümüzde yarınlara ışık olması için

Sessizliğin sesini dinlemek huzuru ile olmak dolmak var

Kavgadan uzak birliktelikle buluşmak ciddiyetle durmak

Ay ışığı gibi parıldayan gecenin karanlığında gönül ışıldasın

Her adımda duygulardan gülümseyen yıldızları gökyüzüne dizsin

Yaralı bir gönlü karanlıkta kaybolurken sarsın terk etmesin sakın

Özünde fırtına gezdiren kasırga ile yok olur

Biz güneşi taşıyoruz gönlümüzde yarınlara ışık olması için

Kul Mehmet’im şiirlerle gönüllere güzellik yazılacak

Yalnızlıkla yaşamak güzel diyenlerin yokluğu karalanacak

Kendimizi ararken kaybolmak yerine kendimizi değil biz bulunacak

Şiirlerin satır aralarında gülümsemelerle biz olacağız

Öfke ile alaca karanlığı çağırmak yerine

Gönülden Gönül’e selam vererek aydınlık güneşin doğmasını isteyeceğiz

Yıkmak bize sevinç umut vermez kahroluşu getirir

Cömertçe sarılmak birbirimize sarılmak varmak olmazsa kavgalar bizi bitirir

Özünde fırtına gezdiren kasırga ile yok olur

Biz güneşi taşıyoruz gönlümüzde yarınlara ışık olması için

Mehmet Aluç-Kul Mehmet