Adresini Kaybetmiş Mektup

Adresini Kaybetmiş Mektup

Kime yazıyorum bu satırları,

Bilemiyorum.

Belki bir çift gözün kıyısında

Okunmadan kalacak,

Belki de avuçlarında küle dönüşüp

Nehrin karanlık sularına karışacak.

Düşüncelerim bulut oluyor önce,

Sonra ağırlaşıyor,

Cıvık bir çamur,

Sonra kapkara bir katran akıyor içimden.

Söz, iki sonsuzluk arasında

Titrek bir nefes,

Hayat gibi sıcak,

Hayat gibi yalnız.

Kutupların buz sessizliği bana ne?

Ben feryatlarla konuşurum,

Çığlıklarla,

Deliliğin sıcak kucağıyla.

Ancak bir çift göze tutsak olmuş kalp

Anlayabilir beni.  

O gözler ki,

Küçük bir damlada kâinatı taşır,

O kâinatta da sessizce

Rahman’ın gülümsemesini görür.

İşte ancak onlar

Sözlerimin ardındaki yangını hissedebilir. 

Kimim ben?

Adı konmamış kalabalıkların içinde

eriyip giden biri.

Olduğum gibi olamadım hiç,

olmak istediğimse

hep bir serap kaldı uzakta.  

Hayat, iman, aşk, şiir…

hepsi aynı anda

o gözlerin derinliğinde

toplandı.

Benim varmak istediğim

her yol,

o gözlere çıkan yoldu.

Kelime benim aynam,

kelime benim yarım,

kelime benim en eski sığınağım.

Aşktan arta kalan

Tek ıslak izim.

Mehmet Aluç