Yaprak Misali

YAPRAK MİSALİ

     Bir türkü dalgalandı yüreğinde ve o türküyle coştu yaprak. Yaprağın türküyle neşesi güneşi bile hayran bıraktı. Ezgi kokan ellerden, meyve kokulu bahçelerden uzanıp da koşup geldi yaprak. O bir ağaca aitti ve ondan ayrılması da güçtü. Kolay değildi poyrazla mücadele etmek. En ufak bir yele karşı yüreğini siper etti yaprak. ‘Yüreğim seni sevdi’ dercesine dallarına uzandı. Dalları ne güzel ve ne kuvvetliydi. Mis gibi toprak kokusu buram buram burnunda büyüdü yağmur sonrası.

     Yaprak misalidir insan da. Tam bir hedefi olmayınca rüzgâr nereye eserse oraya salınır gider. İçimizdeki derya, bir çiçek bahçesine dönüşür yeşili ve doğayı yürekten sevince. Alevlenen kâğıttaki son harfler sonbahar yalnızlığını ilkbahar ılıklığına katıp sararan yapraklarda hüzünlenir.

     Sonbaharda dalgalanan bir tüy kadar hafifti yaprak. Dertsiz tasasız, kendi hâlinde insanlar olur ya hani. O da kimi zaman tüy gibi hafif hissederdi yel onu salındırdıkça. Mukaddes yüke hamal değildir bilgi, o da bilmek istercesine ilim hamallığına bürünmek istedi. Erdem ve bilgeliğin gücünü kasırgada sımsıkı mücadele verirken hissetti. Cam kırığı bir düş gölü gibiydi yağmurda ıslanan nefesi. Bir yaprak da olsa yaşama dair tüm güzellikler içinde gizliydi.