Yirmi Dört Saat

Çekip gittin ya ben hala harabım

Yıkıldım viran bir ev gibi

Bırakın bitmesin ıstırabım gitmesine izin verdim diye

Onsuzluğun hasreti yaksın yüreğimi

Ellerin boş kaldı hak ettim acımayın bana

Yaklaşmayın yanıma bırakın kendi başıma ağlayayım

Gözlerimde akan yaşlar kesilmesin aksın yirmi dört saat

Bu yas benim yasım kimse paylaşmasın

Benim gibi yüreğini sakın yakmasın uzaklaşsın yanımda

Boş ellerimle gönlümle beni baş başa bırakın

Hatasını çaresizliğini anlasın değer kıymet bilsin

Ya kavuşuruz ya buluşuruz ya da unuturuz

Yaklaşmayın yanıma bırakın kendi başıma ağlayayım

Gözlerimde akan yaşlar kesilmesin aksın yirmi dört saat

Bana ait bu ayrılığın mekânı dünyam

Özlemi sarmış kor alev yakar bırakın yaksın kavursun

Savursun dağdan dağa çölden çöle

Mecnun gibi belki değerini anlar onun için yanarım

Ya da yine nefsime kanarım bir gün sever bir gün terk ederim

Mutsuzluğun dibini bulur yanında otururum

Yaklaşmayın yanıma bırakın kendi başıma ağlayayım

Gözlerimde akan yaşlar kesilmesin aksın yirmi dört saat

Mehmet Aluç/Kul Mehmet