Tek Çare

 Güldürmedi benim bahtımı felek

Üstüme giydirdi yırtık eski bir yelek

Mümkün mü yârim gurbette beklemek

Sabır ile oturmak bu gönlüme tek çare

Açmaz çiçeğim ötmez sensiz bülbülüm

Bulunmaz mı bu ayrılığımıza bir çare

Yüreğim parçalanır sensiz pare pare

Sabır ile oturmak bu gönlüme tek çare

Sevmenin geçmez bilirim zamanı

Ölmeden önce söyletme bana âmânı

Gel sarıl bana bulalım biz dermanı

Sabır ile oturmak bu gönlüme tek çare

Uslanır belki gönül bu sabırla

Yaşanır mı söyle bu kahırla

Unutulmaz bu hasret acısı zamanla

Sabır ile oturmak bu gönlüme tek çare

Feleğin kahrına ben boynumu eğdim

Bir gün bu hasretlik biter elbet dedim

Ayrılık yaman bir ölüm imiş bilemedim

Sabır ile oturmak bu gönlüme tek çare

En sonunda gurbetin önünde diz çöktüm

Yeter artık çektirme ben bittim öldüm dedim

Felek dedi yetmez az daha sen çek dedim

Sabır ile oturmak bu gönlüme tek çare

Kara bahtım feleğin cilvesine uydu

Gurbet ile ayrılık bu çağrıyı nerden duydu

Dönüp dolaşıp en sonunda beni buldu

Sabır ile oturmak bu gönlüme tek çare

Bir gün muradıma ererim diye hep çektim

Ben dedim gurbette kendi kendime yeterim

Bilemedim ki ben sensiz gurbette biterim

Sabır ile oturmak bu gönlüme tek çare

Çileyi boşuna mı çektim ben gurbet elde

Gözyaşımı neden akıttım sormadı bile

Vuslatı aradım bulamadım ben dağlarda bile

Sabır ile oturmak bu gönlüme tek çare

Şifasız yarama gurbet merhem olmadı

Ayrılığa kimse neden çare bulmadı

Çilem son hızla devam etti durmadı

Sabır ile oturmak bu gönlüme tek çare

Kul Mehmet’im ağlayan gülermiş

Ömrü sanma sen vakitsiz bitermiş

Bir parça mutluluk sana elbet yetermiş

Sabır ile otur bu gönlüne olsun tek çare

Mehmet Aluç /Kul Mehmet