Ben Cehenneminde Yanmayı Seçtim

Her gitmeler gitme değildir bunu unutma

Seni bir zıpkın gibi göğsüme sapladım çıkaramazsın

Aramızda mesafeler boşluklar olsa da boşluk sayılmaz

Ben boşlukları gözlerindeki bakışla doldurdum

Aramızda boşluk değil olsa olsa biraz mesafe olur

O mesafeyi de gözlerimde akan yaşlarla doldurdum akar yine sana ulaşır

Her unutmalar unutma bunu unutma değildir

Doğan bir ay gibi gönlüme doğdun her gece doğmaya mahkûmsun

Unutmak istesen de unutamayacaksın bir yıldız gibi etrafındayım

Işığıma hayran kalacaksın peşimde kendi ışığınla sürükleneceksin

Aramızda boşluk değil olsa olsa biraz mesafe olur

O mesafeyi de gözlerimde akan yaşlarla doldurdum akar yine sana ulaşır

Her hasreti gerçek hasret sanma hasret değildir

Seni bir ölüm gibi gönlüme yazdım silinmesi mümkün değil

Tüm gerçekler bir anda yalanda olsa ölüm hiçbir zaman yalan değil

Canımı almaya bir gün Azrail’im olarak geleceksin hasreti göreceksin

Aramızda boşluk değil olsa olsa biraz mesafe olur

O mesafeyi de gözlerimde akan yaşlarla doldurdum akar yine sana ulaşır

Ağlamak gönülde düşen değil gözden düşendir

Ben cehenneminde yanmayı seçtim sönmesi mümkün değil

İstersen bir gel de gör ağlamak neymiş gönülde silinmeyen neymiş

Dayanabilirsen cehennemine gel yanımda kal gör gerçeği

Aramızda boşluk değil olsa olsa biraz mesafe olur

O mesafeyi de gözlerimde akan yaşlarla doldurdum akar yine sana ulaşır

Ben senin terk etmenin yolunu sırat köprüsüne yazdım

Yürüyorum üstünde düştüm düşmek üzereyim

Sensiz olduktan sonra kalmak düşmek ne fayda sağlayacak

Sensizliğin cehennemi cennete yakışmayacak sırıtacak

Aramızda boşluk değil olsa olsa biraz mesafe olur

O mesafeyi de gözlerimde akan yaşlarla doldurdum akar yine sana ulaşır

Mehmet Aluç /Kul Mehmet