Aşkın En Saf Hali

Haznesinde bulutumsu coşku,

Gölgeden gayrisi safsata,

Ölümlü hücrelerin kanadığı sefaletin de

Dik alası z/amansız ısrar

Önce korkularımı aldırdım

Düşlerimi de az evvel:

Konakladığım suretinde aşkın

Telaffuzu en zor şarkıydı gözlerin:

Hani karadan beyaza inen düş perimde,

Namert bir isyanda tünerken nice münafık

Zannımca kelamım alındı hem de nasıl

Yalanlardan;

Zehrini de boca eden ifratında

Gök kubbe yangın yeri madem.

Dememe meyyal bir önsezide ısrarlı

Çatık kaşlarımda gönülsüz bir seğirme babında

Elası gözlerimin

Edası yine bana özel bir hüzün;

Peri masallarında en güzel tebessüm aslında

Mağlup geldiğim beşinci iklimde

Altıya çeyrek kala;

Ah bir de sus payı bir söylem yine nazarında

Şiirime kondurduğun buse tadında

Aşkın en saf hali.

Üstelik derinde en derinde bir hutbe yine

Gözlerime çektiği mil bilinmezin,

Görmediklerime de kefilim dercesine

Başımda miğferim,

Ant içtiğimse anlatmaktan men ettiğim

Çürük düşlerim

Üstelik kovuğunda her birinin

En alımlısından bir cefa;

Kanadıkça yaralardan akan

Cenin babında aslında şimdi

Büzüldüğüm yine yüreğin çeperi

Hele ki adsız insanların heybesinde

Anlatmaya değmeyecek bil ki ne çok ne çok hüzün.

Dibinde oynaşan karınca kararınca kıpırtıları

Dünden yarına aktarmalı

Yarından ötesini boş verdim bile

Belki de boş vermişliğime kılıf geçiren

Suretinde ölümün

Ellerimle kanlı resimler

Ölümüne sevdiğim nice insandan hatıra

Üstüne içtiğim bir bardak suyu bari çok görmeseler,

Dememde bile günah yüklüyüm.

Bedellerimi öğüttüğüm yüreğin değirmeninde

En hoyrat şarkıyı da mimledim

Etraflıca düşündüğüm muteber ihtimalleri

Sanma ki kanıksadım durduk yere

Kabul mirim;

Hüzün tekneme zimmetliyim bir ömür.