Kim Usanır

Gecenin aksanı yok, anne ve aksamıyor da hayallerim sadece randıman alamıyorum eskisi gibi.

Tebessüm ehli idi senin kızın bir zamanlar

Aklım olsaydı aynada ilk kendime gülerdim başkalarının yerine:

Bana gülmeyi Tanrı öğretti bir de sen

Gülen aforizmalar uçuşuyor bazen başucumda

Ben Kafka diyorum

Karşıma sonra Oğuz Atay çıkıyor:

İkisini de gülerken görmedim

Hoş önce kendine b/akmalı insan

Çünkü senden sonra tebessümler suyunu çekti

Önceleri yaşlarımla ıslanıyordu toprak bu aralar ağlamıyorum

Ama gülümsediğimi de kimseler söyleyemez.

Hep derdi insanlar bana:

Ne kadar enerjik ve canlısın

Terk edilmiş bir şehrin hiç avizesi olur mu anne, söyle?

Tüm insanlar top yekûn firar etmişlerken şehirden

Önce sessizlikle ihya olan benlik

Derken çöken binalar

Yıkılan köprüler ve barajlar ve bentler

Gerçi şehrin de çok umurunda

Gel gör ki:

İstanbul nasıl ki ruh ikizim

Ve benim umurumda işte onca yitenler

Nihayetinde sen.

Delişmen ruhum ve çılgın yüreğim de sönüverdi

İnsanlar gölgemin peşinde iken

Önce gölgemi kovdum sonra mutluluk terk etti beni

İlham perim bile küsüp gidiverdi

Ki gitsin de anne:

Yeter ki sen dön, demem mümkün olmadığı kadar

Ve işte yüreğim ve ruhum adeta bir radar

Mahiyetinde ilhamın peşinde

İlham ise mutluluğun

Bu gün yakalamışken ilhamı

Mutluluk az çok yapıştı yakama yakıştı da hani

Şairin dediği:

Sevmekten kim usanır?

Bu da benden gelsin:

Umut etmekten ve yazmaktan ve beklemekten

Kim usanır?

Ki neyi ya da kimi beklediğimi de bilmezken

Ve işte henüz reşit olmayan bu yeni hüznümle

Alıştım da seni görmemeye 

En azından düşlerime misafir gelsen

Sen de bıraktın ya beni kendi halime…