Güzel Rabbim İyi ki Benimlesin

Düşümün kovuğunda kaldı gece ve sus payı verdiğim o içimdeki çocuk da ikmale kaldı izah edemediği düşlerinden.

Renklerdi üzerinde ip atlamak istediğim ama susuverdim birden bire.

Uzağında kaldığım hayat ise bayat ekmek tadında

Üç defa öpüp de başıma koyduğum.

Ve de başa çıkamadığım çekincelerim

Bir arpa boyu yol alsam ne ki kalan buğday ambarı?

Hem gamzeleri de yok hüznümün

Bol keseden kendimi koyuverdiğim o derin uçurum

Ne çıkılası ne içine düşülesi

Söküklerimin dibinde saklı aslında ölüm düşüncesi.

Sevap işlemeliyim daha fazla bu aralar

Gel gör ki sadece dualarım var

Mümine hediye

Belki de kalan üç beş kuruş bozukluk

Biliyorum ki bozulacak elimle uzattığımda

Ama bilin ki gönlümden kopan

Mümkün olsa sermez miydim milyonlarımı 

Ama bende olmayanı nasıl veririm bir başkasına

Sadece sevgim ve rahmetim ve duamı katık ettiğim Allah dostlarına.

Gönlün hutbesindeki sisli anılar

Kimi kayıp kimi derbeder

Andıklarım bilirim ki beni anmaz

Belki de bedduasına katık ettiğidir adım sanım

Düşkünlüğüm sevgiye ise ta ezelden

Ama para etmiyor bu aralar

İstifle istiflediğin kadar

Sökün eden nidalar ise ruhun damarlarında gezinen

Azıcık sessiz azıcık küskün

Gönlümü rötuşladığım çekincelerim ve gayyam

İçine düşülesi

Bir içimlik sansanız da sizler şiirlerimi 

Ömürlük isyanımdan da fazla

Azığım belki de

En çok da kazık yediğim dünümde hatta günümde

Ve önümde

Dile gelmez de asla kimler kimler olduğu

Dil yaram yürek yamam

Kazazedesi olduğum tüm kıyımlar

Bense alabildiğine kıyamda

Kıyılırken içim ses etmediğim

Kazınırken midem suyla geçiştirdiğim

Ah, be güzel Rabbim iyi ki benimlesin

İyikim ve iliklerime kadar da rahmetini hissettiğim

Gerisi hikâye…

Derlerdi de inanmazdım

Bil mukabil gönül rotam, koruyucu meleklerim…