Şairin Sönmeyen Işığı

“Hayatımla ve kadın oluşumla ilgili çözemediğim bazı meselelerim var. Bütün bunlar yokmuş gibi davranıp kitabi şiirler yazamam. Şiirlerim ütüsüz ve buruşuk gezdirdiğim ruhumun diyeti bence. Bu yüzden hepsi benden parçalarla dolu. Bu yüzden, biraz kadınsı, durup dururken bağıran şiirler.”(Didem Madak)

O çift vardiyalı manivela.

Öksüz iklimlerin sarkacı isyan

Ya, muadilim?

İklimlerden serkeş bir yaz gecesi

Bense göğün neferi

Olmaya aday bir tavus kuşu

İyi de kendimi beğenmem ki.

O halde bir kumruya terfi etmeli

Sadece uçan sadece sevdayı yaşayan

Ama yaşatmayan

Tekil hecelerde saklı belki de işin sırrı

Kuluçkada gece gün ise beklemede

Anne kuş baba kuş ve çocuk kumru

Artık neyse ne işin aslı.

Bir renk dilemeli Tanrıdan

Hem öksüz hem yetim ezelden

Düş perisi ilham perisi

Neresinden tutarsan kalır elinde

Yine de sağlam bir kulp bulup devam etmeli görevine

Bir düş de dileyebilirsin evrenden

O düş ki:

İçine düşülesi aşkın neferi

Elbet peyda olmaz bu devirde

Sadece rüyalarda ve şiirde

Mahzun gülüşlü bir çekince de bırakırken şair ardında

Hem mahcup hem âşık hem utangaç

Seken kurşun saplandı işte kalemine

Ama öldürmeyen

Ve süründüren

Adı ise yaşama aşkı

Hayatın kaosu ve tüm güzellikleri

Sönmezken de ışığı

Işıdığı kadar şairin ışıttığı ve ısıttığı…