Dergahımı Sattım Bu Gece

Özlem biriktirmekse, en alası

Asla şiir olduğu kanısına varma sayın okuyucu

Üstelik kemirgen imgeleri de zan altında bırakma

Sadece yumul içime

Üstelik doğurgan bir tebessüm iken

Aklımdan süzülen nice yangın.

İhbar et o büyük yenilgiyi:

Ben ki deminde hüznün,

Çorak topraklarında dost denen büklümün:

Dergâhımı sattım bu gece,

Vurdum kendimi yollara,

Hüznü evlat edindim miladında ömrün

Artık hangi içli feryat ise

Gönülden uçuşa geçen,

Şu beyhude kerametinde

Alıngan düşlesin varsın kader

İlah sevinçlerimi.

Aşkı da sattım ölümlü güllerin

Yanık tenine binaen,

Algıların zehrini sağdım

Ağarmadan gün:

Topladım dökülen kırıklarını

Kaybettiklerimin.

Tamiri mümkün değilmiş;

Tanrı fısıldadı içime:

Yine de ferah tut yüreğini

Hem belli mi olur,

Mealini de eksik etme

Hangi gölge ise düştüğün peşine.

Kargacık burgacık köle yazgım;

Titrinde nihavent bir şarkı kadar da

Ağır başlıyım madem,

Hiç mi yüksünmez insan kaderinden?

Hâşâ, Tanrım,

Bunca hüznü eleseydim hikâyemden

Nasıl yazardım satır aralarına ektiğim

Ümitleri de sonlandırmadan

Varsın kerelerce kundaklanayım.