Ne Çare

Çocukluğumun hükmünde olsam ne çare?

Ne çare, aldatılmışın şeceresine sığdıramadığım

Düne teyelli somurtuk bir tümceden hallice

Kanıksasam kinayenin seyrinde

Alnıma buse konduran şeytanı.

Zamandan çaldığıma nazire

Andan yoksun yarını şimdiden çaldırdığım,

Çalım çalım mısraları mesken tuttuğum

Bir de şekilsiz şemailsiz şiirlerin gölgesine

Attığım o çapada

Kanayan yara olsam ne çare?

 Zanların zamirlerinde solan bir heceden çıktım yola madem,

Sonum belli doğduğumda alnıma yazılı

Görünmez şecerem.

Ne çare sevsem sevilmeden?

Gıybet fukarası bir garip olup da

Şükrümle mi övünsem

Yine Hakkın dem vurduğu en hayırlı fani olsam

Keşke’lerin sığınağında,

Sürsem kat kat boyayı kayıp maskelerin

Dört göz kehanetinde yanan bir sure tadında

Alev alsam için için,

Üstelik bir meziyetmişçesine

Çaldırdıklarıma verilen payede

Sunturlu bir küfür gibi yan gelip yatsam:

Raconu ıslah olmaz bir gölgede kayıtlı

O kabadayının nazarında

Bir İstanbul hanımı olup da çöreklensem.

Zannımca bir yürekte dememe bakma sen yine

Bir de alı al moru mor güfte tadında

Şerbetlenmişken acılarla

En doğurgan kadın peyzajında

Yetim düşmüşsem ne çare?

Yine bir beyitin çatısında soluklandığım

Yangınlarımdan bihaber iken

O mahrem bilinmezlikte

Şerh düşsem yine şiirin sol alt köşesine

Ne çare?

Ne çare ki şiir tadındayım yine:

Ölümüne sevdalı yaşamaya aday mutlu günlere

Olsam da solsam da

Gülden güle konarken deli bülbül

Kanasam da derinden

Yeter ki sızan acımı görmesinler:

Söyle ne çare:

Öl, desen de ölmediğim her şiirde

Kesişse yolum nice yürekle

Bir de sonlanmasını arzu etmediğim

Gecelerin yüzü suyu hürmetine

Hala nasıl oluyor da efkârımı seviyorum en derinden?

Sevsem ne çare?

Ötesinde saklıyım aslında

Aynanın arkasında soluk bir gölge

Kaçan içinin mealinden kopan o deli fırtınada.