İntizar Eden Şair

Kara sevda yüzünden intizar eden şair,

Neden yazar durursun hâlâ o yâre dair?

Sen ıstırap içinde, çekerken her gün ahı,

Derde duçar olmanda yok mu onun günahı?

Bakarak ta derinden, kalbini delmedi mi?

Kahverengi gözlerle gönlünü çelmedi mi?

Güldükçe güller açan, onun güzel yüzünden,

Alamadın gözünü, sevdalandın bu yüzden.

Kumral sarı saçını, rüzgârlarda savurdu,

Her bir teli kor oldu, yüreğini kavurdu.

Arz-ı endam ederek, düşlerinde her gece,

Zikrettirdi ismini, sessizce hece hece.

Efsunkâr kolye gibi ak gerdanında beni,

Büyüleyip kendine, mecnun eyledi seni.

Doyumsuz sohbetiyle, endamıyla nazıyla,

Sevdaya mahkûm etti, yüreğinde sızıyla.

Sense hala hasretle hep onu anıyorsun,

Bu işin tek suçlusu kendinsin sanıyorsun.