Dilhun

Irsidir ölüm

Derin hasarlar bırakır her kan busesi

Muhacir yorgunluğu kalır göz kapaklarında

İpler  teslim olur düğümlerine

Ve susar  bedendeki çarpıntıların sesi

Güneşle ovulur  s ı z l a y a  n  gece

Göğsün sıcak ırmağında yıkanır günler

Dolmaz gözlerin daldığı boşluk

Ve mayıssız  p a p a t y a l a r  devşirir dünler

Zulasında nice gözyaşı saklar katlanmış seccade

G i t m e lerin kör noktasında kaybolur ayak  izleri

‘’ E d e n   b u l u r  ‘’ sırrını kuşanır zaman

Ve meçhul saklambaçlar sobeler acizleri

Sustukça gerilir sesin telleri

Aklın akordunu yapar  a y e t l e r

Dolar  n a g e h a n   ruhun gözenekleri

Ve buzdan buhara dönüşür  niyetler

Sızlar damardaki  acziyet

Vakti  titretir göğsün hizasındaki ağrılar

Mecali esir alır g e ç m i ş i n  külleri

Ve ihtişamını yitirir çağrılar

Silinir içimizdeki vav

Suskunluğun derisi yüzer çığlıklar

Başlar kemiklerde bir  n i s a n  ağrısı

Ve pişmanlığın tortularını ifşa eder sığlıklar

Kırkı dolmadan gömülür  ‘’ah’’

Birikir e b a b i l i n pençesindeki taşlar

Ecelin kulağına üflenir uçurumların hikayesi

Ve göz çukurlarında saf tutar yaşlar

Yenilmenin diğer yüzüdür  yorulmak

M a v i n i n  ikliminde eskir aynaların yüzü

Acılaşır ham meyvenin kıyameti

Ve  unutkan celladına lebbeyk der  y e r y ü z ü

.

.

                                                                1 9 7 7 ’ den  S o n s u z l u ğ a  . . .

.

.