Sükutun Da Bir Adabı Var, Mihriban...

Ses etme sakın,

Sükûtun da bir adabı var:

Aynasında bilinmezin,

Gözden yoksun delikler var

Yine mihraba yakın,

Benlik pazarında kayan bir yıldız misali

Bir de görücü kisvesine bürünen

Şaibeli söylemlerin

Kanatan, yalıtan o üstünkörü nefsi bile

Yok sayan,

Şarabı aşkın

Yine bin bir izlekte

Solmaya yakın çiçek ruhumda

Demlenirken beynamaz ruhun da

Kırıntılarından arda kalan.

Ses etme, Mihriban:

Hani olur da bir şarkı düşer diline;

Aman ha, yeter ki biz

Düşmeyelim dillere,

Diyen yalnızlığın bile bir adabı var.

Ölmeye yakın hangi gece mi?

Sevmeye yakın hangi yürek mi?

Hadi, sonlandıralım bu yangını,

Deme sakın,

Sen gizemli kadın.

Var adabı, hem de nasıl:

Yanmanın bile,

Şair olup da bulaşmışken kiri pası üstüme

Şunca şaibeli şiirin de pervazında,

Ötmek değil de

Örtündüğüm karanlığın dili bile sürçerken

Ne olurdu yani,

Görmeden sevsek birbirimizi

Görüşmeden kuytularda esefle hatta

Kuru kalabalığın canı bile cehenneme be kadın,

Demelerin nazarında bir dirhem günah

Nasıl ki boy veriyor

Gecenin niyazında;

Sonlanmakla

Soldurmak

Yine dip dibe

Hem de öyle böyle değil,

Tüm tezatlığı ben bil sen yine.

Solgun göğün kıblesinde

Ya da şu saat kulesinde

Üstelik isine bile deli olmuş

Bir Mecnun vazifesinde,

Kaydığım değil de

Kaynarken için için…

Deme asla, neden diye;

Susalım hadi bir şiiri de meze yapıp

Bunca acının şerefine…

Elbette adabıyla öleceğim, Mihriban

Ve kim ise

Şiir gözlerinde hangi münafık imgeyi sur bellemişse

Bunca yitimi de

Uğurlarken Hakkın rahmetiyle.