En Saçma Nazire

Seri
Seriversem
Sergilerimi
 
Deri
Deriversem
Döngülerimi
 
Seriversem… Deriversem…
Allah cezamı versin
“Pişmanım” dersem!
 
Yapamıyorum!
Önyargı tutsaklarım yürek cebimde
İpsiz kellelerin yılışık gülüşleri
Fena halde üzerimde
Kilit paslı; anahtar kayıp
Çilingir kendi âleminde
 
Takma bacağa ipek çorap
Kel başa şimşir tarak
Alınır mı sırf matrak olsun diye?
Alırım,
İşim ne?
 
Arızalarım bitpazarındaymış
Nazar dökmelik bakır tasım da
Düşlerim bile hacizdeyken çok normal
Paravana arkasında ağlıyor zula çeyizler
Umutlarıma sarmal
 
Nerede bir çift kumru görsem
Taşlamak geliyor içimden
Kayıp şehrin çocuğundan
Kumrusuz köylere selâm
Haritamı kaybetmiştim sahi
Gördünüz mü işte!
Yine hilâfına yamuldu kelâm
 
Koruk şırasına nispet
Tahammülsüzlüğümle ekşirim
Kuyruğumu uzatırım basılsın diye
Numaradan “of” derim
Yana çeker, bel veririm
Söylemeye ne hacet?
Biliyorum, eşkâlsizim
 
Mesele, odun değil hızar bıçağı efendiler!
Ağzını yalancıktan biler
Acemi parmaktan kan sızar
Planyadan geçmemişe
Kör rendenin gözü değmemişe
Erbabını getirsen, kaç yazar?
 
Kendimi çıkarsam hiçten
Ne kalır geriye?
Boyanmışı boyamak mı; niye?
Ah, bu üşengeçlik!
Onarılmayı sabırla beklerken üstelik
Uyarmanız nafile!
Beterine fark atar bu nazire
 
Mücella Pakdemir