Ağlayan Mabetler

Ağlayan Mabetler

I

Bir mabet ağlıyor Kenan İlinde

Sarsılıyor mihrabı

Hüzün yankılanıyor minaresinden

Sükût diliyle beş vakit

Susuyor zaman bir ölüm sessizliğiyle

Susuyor kanat çırpan kuşlar

Kapısında bir kilit

Minberinde bir zincir

Secdegâhında namahrem ayak izleri

Pencereleri açılmış kuyusuna Yusuf’un

Kenan illerinde rüzgârlar

Yakub’un hüznünü dağıtıyor yürekten yüreğe

Bir mabet ağlıyor

Ağlıyor sessizce

Bir mabet ağlıyor Yebus’ta

Yere düşüyor asası Süleyman’ın

Yanmış kanatları Hüdhüd’ün

Tutulmuş dili

Anlatmıyor Anka’nın efsanesini

Yıkılmış Belkıs’ın tahtı yüzüstü

Tüm kuşlar unutmuşlar lisanlarını

Karıncalar şaşkın

Vahşette yarışa girmiş insancıklar

Çölün en yırtıcı mahlûkları utanmış

Musa’nın kavmi yine isyanda

Yine takılmış Samiri’nin peşine

Sokmuşlar Tevrat’a zulmün gölgesini

Filistin ağlıyor

Gazze ağlıyor

Ve bir mabed ağlıyor

II.

Bir mabet ağlıyor Kudüs’te

Ses veriyor bir başkası

Ta ötelerden

Boynunda asılı çanlar ile kan revan

Ben Kurtuba’yım diyor

Mihrabında medeniyetin demir kafesleri

Tarık Bin Ziyad perişan

Çökmüş El Hamra’nın üzerine

Yaktığı gemilerin külleri

İbni Rüşd suskun

Evrensel değerler duvarlarında tablo tablo

Ölüm marşını çalıyor orglar

Birbirine karışıyor hıçkırık sesleri

Bir mabet ağlıyor adı Mescid-i Aksa

Ses veriyor bir başkası

Hemen yanı başından

Kapısında kilit

Soyulmuş mihrabı

Duvarlarında tırnak izleri

Ben diyor ey kardeşim Mescid-i Aksa

Ben garip Ayasofya

Ve gürlüyor Mescidi Ekber

Elinde “Ağlayan Mabetler” yazan bir kitabe

Karalar içinde mahzun

Ruhu mahpus Kâbe

Ey ümmetin fertleri!

Ey gaflet uykusuna dalan miskinler!

Kalkın!

Silkinin!

Doğrulun!

Artık ağlamasın mabetler

Halit Yıldırım