Kendimle Hasbihal

Çok derin acı çektim defalarca yandım ben

Sessizdir sitemlerim sorma bana olur mu

Yalan nedir bilmeden herkese inandım ben

Cümle içinde cümle kurma bana olur mu

Kaldırımlar yıllardır dertlerimi çekiyor

Karanlık üstümüze keder olup çöküyor

Hayaline dalarım aklıma izin düşer

Gözlerinin üstüne atarken saçlarını

Yüreğimin içine tarifsiz sızın düşer

O sımsıcak gülüşün örterken suçlarını

Nasılda sabır dolar gamlanan dudaklarım

Yetişir mi tövbeye tuttuğum adaklarım

Sırlarımı kimseye söylemem söyleyemem

Dudaklarım mühürlü kelime fakiriyim

Kalbimde bir zerrecik kötülük eyleyemem

Bilmem diyorum işte gördüğümün körüyüm

Bitmeyen bir sabırla yaratana dayandım

Her gece öldüm öldüm sabahlara uyandım

Âdemin derdi dağdır eritir duruşuyla

Rabbe havale eder derdinin cümlesini

Yıkar tüm elemleri nedamet vuruşuyla

Böylece ifşa eder en gizli hamlesini

Sürer mi ömür dersin böyle gam hanesinde

Acıları bıraktım ifrat meyhanesinde

Âdem Efiloğlu