Rayiha

Sözcükler dikiyorum içime,

İçimin bentlerinde kayışlar kopuk,

Sürüldüğüm gönüllerde

Aykırı sancılarım var

Ve ihya edildiğim değil de,

Bir zamanlar

İhlal edilen sevgimin düşmüşken peşine.

Kor acıların girizgâhındayım;

Yanık türkülerin de azabındayım

Kâh yaşıyorum kâh araftayım;

Kaynakçam hüzün ve aşk,

Demediğim ne ise de kefilim

Yaram azdıkça

Ben aşkı azığa aldıkça

Salkım saçak rüyaların

Dikenli yollarında

Mahşerin tutsağı

Gönül fermanım.

Ölümle aşk arasında bir seçim

Yapmalıyım madem

Ölümüne sevdiğim değil mi

O rayihası,

Mezarımı kazdığım her şiirden

Başımı dayadığım her ölümlü imgede

Mücbir sebeplerle yalıtılmışlığım,

Gönül gözümün torbasında

Biriken nemi görmeden ahvalim

Sızmalıyım sabaha varmadan

Aslında vardığım son yakasın

İstanbul kokan sevgili.

Zaman ve aşk fukarası hangi garipse

Toz olsun gözümün önünden,

Zarfları olmayan mektupların

Ve yanlı aşkların da mezarını kazmalı

Sebepsiz ve acilen

Üstelik körelen zihniyetlerde

Su yüzüne çıkan

İhlali yüreğin nasıl ki bir erdem

Zalimin ve şerefsizin dilinde

Vakur bir mazlum nasıl olur da

Düşer dillere demenin hicabı

Görünmezliğin ve aşkın kitabını yazan

Şu sefil benliğime.

Haydi, düş yollara

Asla düşmesin başın öne yeter ki

Hem,

Ölürüm senin yerine:

Unutmadan,

Söylemeden geçemeyeceğim

Hangi fetvayı sunsam da nezdinde

Evrenin ve bilinmezin?

Hele ki iki yakası şiirin

Ve şehrin

Gelmez iken bir araya…

Öyle ya;

Ne yakamdasın ne de arkamda

Dilediğin kadar sus sen

Elbet ölüm aklayacak

Bu mazlum aşkı.