Kuru Fasulye Üstünde Pilavı

Bana değil kulaktan duyduğuna inandın

Sen benim için vazgeçilmez bir canandın

Yan gözle her güzele bakar mıyım ben

Ben senin için neydim sen beni ne sandın

Açtım gönül dallarımı sen neden dallarıma konmadın

Seni seviyor muyum diye neden bana sen sormadın

Yalan söz söyleyenlerin inandın beni kapıda sen bıraktın

Demek ki senin aşkın sabaha kadar asırlık değilmiş

Seni seven bu maşuk bunu böyle bilmemiş

Sana ben gönlümü açtım senin gönlün bu gönlümü sevmemiş

Sen duymuşsun kuru fasulye üstünde pilavı,

Pilav üstüne de kuruyu ben yememiş

Kim demiş yememişim ben tabağı süpürmüşüm kim görmemiş

Soğanın cücüğü cebimde saklı duruyor tencerede kuru bana yetmemiş

Yok mu o Nevri ye gittiği yerde gelmiye

Kıskanırdı bizi pişirdiği kuru fasulyeyi gelir tencereye döker

Aramıza böyle ayrılık dikenlerini eker

Sen inanmadın sözüme dedin bu aşk burada biter

Bilmedin bu maşuk yalnızca seni yemeklerini sever

Bir inat yüzünde gönlüme ellerinle bıraktın saldın sen keder

Herkes beni anladı sen el sözüne inandın beni anlamadın

Seherde öten bülbülüm ben bir gün anlayacaksın

Ötmeyen bülbüle açmayan gülün kuruyunca farkına varacaksın

Kurumuş çöl olmuş gönlünle bahçenle kimi candan saracaksın

Kuruyan dalların meyve vermez pişman olacaksın beni bulamayacaksın

Kazan kazan kuru fasulye tencere tencere pilav pişirsen de yalnız kalacaksın

Beni anlamayan sen anlamamak neymiş işte o gün anlayacaksın

Çaresiz kalacaksın başını duvarlara vuracaksın

Giden gitti geri dönmez yollarına boşuna bakmayacaksın

Bir bak bakalım geride ne kaldı

Sen boşuna el sözü ile yedin haltı

O sözlerinin altında bu gönlüm kaldı

Kaçtın benden hangi soysuzun fikri seni sardı

Oysa bu gönlüm yemeklerinle bana yardı

Sendeki yemek pişirme beğendirme inadı bak bizi de yaktı

Kepçen kuru fasulye tenceresine dalmadı hışımla gönlümü yardı

O gönlün benim sözümü değil ellerin sözün inandırdı sardırdı

Elin sözüne inanırsan sevdiğini muhakkak saramayacaksın

Kendi pişmanlığınla yollarda mahzun kalacaksın yanacaksın

Mehmet Aluç / Âşık Gülveren