Ucu Yanık Sözlerle

Yıkarım çekinmem seninle benim yerime sevdiğini

Çıkarırım gözünü seninle benim yerime baktığının

Ya seviyorum demeyeceksin seviyorum derken seveceksin

Öyle ucu yanık sözlerle kimseye mektup göndermeyeceksin

Saçlarını tel tel ben bu gönlüme ördüm sen bilirsin

Sen bunu bilirken izin verirken nasıl başkasını seversin

Aşk öylesine işine geldiği gibi hoyratça harcamak değildir bilirsin

Öyle ucu yanık sözlerle kimseye mektup göndermeyeceksin

Yıkıyorum gönlünü ayaklarımın altında eziyorum

Gitme desende gülümseten sözlerle ben terk ediyorum

Seni gönlünle sözlerinle cehennemin dibine gönderiyorum

Öyle ucu yanık sözlerle kimseye mektup göndermeyeceksin

Sırrım sendin ben söylemedim kendimden başkasına

Hayran kaldım ömrümü verdim senin o gülen bakışına

Sen ne yaptın beni severken meyil verdin bir başkasına

Öyle ucu yanık sözlerle kimseye mektup göndermeyeceksin

Sen kendi elinle gönlümüzde açtın bu iyileşmez yarayı

Sen kendi elinle sürdün alnımıza silinmez bu karayı

Terk ediyor gidiyorum ben artık seninle kararan Ankara’yı

Öyle ucu yanık sözlerle kimseye mektup göndermeyeceksin

Mehmet Aluç / Âşık Gülveren