Edebiyat Evi Aileme...

Bilmekle iştigalim bir ömür

Yine de yüksündüğüm öyküler var

Mesela şiirlerine ve yüreklerine inandığım

Şairler ve şehirler var.

İkbali ömrün,

Kanıksadığım da değil hani:

Bir gülüp bir ağladığım:

Peyder pey öykündüğüm

Bazı ölü dizeler.

Misalleri yüklendikçe

Soytarı bir hüzne düştükçe yolum

Kantarın topuzu misali imiş her yeni gün.

Günyüzü görmeyi ben ertelemedim oysa

Minvalindeyim dem'in;

Bir alçalıp bir yükselirken ruhum

Derdimi tasamı unuttuğum

Şuncacık güncemde.

Derli toplu olmak

Mademki desturum:

Hayatı avuçladım

Oysaki hayattı beni yok sayan,

Diyenlere nazire belli ki

Bir kitabın kapağını açıp

Yüreğine sığındığım yazarının

Sonra da hayaller konuşlu

Saatler boyunca

Öyküler derlediğim kendimce:

Kalburüstü de değil hani hicvi

Yansıyan hüzün kadar

Pek bir yeknesak.

Benim madem yelkenlisi dem’in

Düşünüp de

Dilimden düşmeyen

Belki dünümü gömüp

Şifahen öldüğüm

Yine de sesi duyulmaz

İçimdeki niyazın.

Bir satıra gizlenip

Sonramı güncellediğim

Sefil şiirlerim:

Ben ki bir şair bozması;

Ben ki kayıp bir şehir gezgini

Ben ki Allah aşığı

Ben ki sivrildikçe kelimelerin hükmünde

Nazımdan usanan âşık

Sonramı varın sormayın

Yeter ki

Yüreğinizde saklı kalayım.

Hayırlı kandiller diliyorum efendim.

Tüm Edebiyat Evi aileme sevgiler, selamlar, saygılar.

Aidiyet duyguma inanıyorum artık çünkü sahibi olduğum duygularımın muhatabı güzel insanlar var yine hayatımın merkezinde ben artık nasıl oluyorsa kaybolmayı unuttuğum.