Sevmeyi Öğrendiğin Gün Doğacaksın

Zaman zimmetine geçirdi makberi

Gönülden dökülen sözcüklerin vebali

Vardı üzerinde beşerin.

Kanıksadığına ihanet eden

Şerrine lanet iblisin

Yalan çukurlarında ölmeyi dileyen

Azap.

Gökten alacaklı Tanrı:

Erdiği hidayeti umursamayan

Aslına ihanet

Yine kezzap döken

Notalarına,

Yanlış dolu hayatların

Göz çukurlarında

Korunaklı dünyası aşkın.

Bir dokun işitmediği ahların sancağı;

Bir işitse de

Cevabını verse ansızın

Göklerin Tanrısına sığınan

Melek kanatlarında dökülen kibri yok sayan

O titrek sesinde hüznün

Mutluluğa ışık yakan cinasın.

Şimdimi kundakladılar,

Diyenden kork.

Sonramı bile bile tehir ettim diyenlerin

Meali aslında

An’da konuşlu kaderin

Yüreklerden taşan suru.

Dibe vurduk

Dip dibe acılar

Derinlerin sükûnetini çağırır

Nice kul nice ruh

Aslına ermekle

Aklın ermediği arasındaki

O küçük dokunuş.

Zanların köküne kibrit suyu döken

Belli ki tarhı bunca isyanın

Yine demlendiğini

Derleyen hüsranın

Açık ara farkı

Bir bilinmeze şerh düşen

Bilindik kehanet

Yine yoldan çıkmış

Huzurun yeknesak huysuzluğunu

Teyit eden mekanizma:

Nasıl da donanımlı kin ve nefret

Zamanından önce

Kesildi bunca acı bunca bilet.

Kaynakçası hazansa ömrün

Kayda değer ne kaldı

Getirdiği günlerin?

Oysaki sızısı yakamoz;

Hatırına aşkın

Yoz bir nedamet

Gönül gözüne ne perde çek

Ne çivi çak

İblisin kibrine.

Hâşâ, Rabbim:

Hamd ettiğim kadarım

Nisyanların hükmüne eren

Çatık kaşlarında evrenin

Diyeceklerine ahir ömrün

Bir sözcük daha ekerken

Beşerin titrine.

Doyumsuz hücrelerinde

Doyamadığımız nefret ve zulme

Gece yarısında çakılı kaldığımız

Karanlığın zikrine

Dokunduğumuz kadar asiliz:

En büyük teyakkuz yine nefsin sunumu

Zaman aşımına uğrayan insanoğlu

Aç gözlerini

Tükettiğin kadar,

Sevmeyi öğrendiğin gün

Doğacaksın

Küllerinden doluşan evrene.

Bir isyana çöreklenen

Nisandan çaldığın

Huzuru bile çok görmek neymiş

Göreceksin.