Kara Pazartesi

Doyumsuz nefis kundaklıyor:

Önce insanlığı lanetleyen

Gölgelerin gücüne meyleden

Demir bilye ağırlığında

Tonlarca ölünün

Akan kanına

Değmeden rahmet

Ve kurcalıyor insan;

Kurgularken hayatı kendince.

Tılsımlı dünyalardan

Arda kalan

Ne çok isyan.

Yine lanet; yine ölüm;

Diri vücutlara tüneyen

Kara gölgelerin

Nefsine iştiyak

Bir kelamdan çok öte

Mağdur mevtaların

Kanı yerde kalırken

Yine hapishanesinde

Ölümcül güçlerin

Banarken yürekleri dağlayan

Hatırına.

Son gücü tükenip

Son bir teyakkuza takılıp düşerken

Ayağa kalkma ümidi ile insanlığın

Hangi hanede?

Hangi vücutta ruh bulur

Kim bilir?

Çocuk aklı ermez işte

Bilumum felakete.

Mağdur, mazlum

Hayli suskun nice nisyan

Kara bahtın ak yüzüne

Akıttığı sayısız yalan

Yine devranın;

Yine hazanın;

Kara Pazartesiye

Atıfta bulunsa,

Ne yazar

Onca insanın duası,

Demekten imtina etmez münafık.

Elbet inhisarında Yaratanın:

Namlunun ucu,

İblislerin rehaveti

Nasıl da çöreklenmiş dünyaya:

Son hızla ölüyor insanlık;

Son damlasına kadar

Yağdırıyor rahmeti

Gri bulutların rahminde

Körpe cesetler;

Yalın yüzlerin kara namına

Demlendikçe

Dokunulmazlığın içtiği antta

Son sürat

Kavuşmak Hakkına

Yine sahibi varlığın

Ölüme biat

Hangi kehanetse

Islah olmasına çok yakın şeytanın

Yine ipliği pazara çıkan

Sıfatların hatırına.