Allah Katında

Sahip çıkmakla boşlamak arasında bir süreç:

Güne nifak sokan geceye duyduğum aşk.

Ötem berim dağınık

Aslıma sirayet etmiyorum artık:

İrili ufaklı masallardan da sıkıldım

İnat ettiğim kadar var hayatla

Tutuştuğum güreşte

Hep tuş olan

Yazmadıklarım

Belki yeltenip

Uzak durduğum…

O vakur dokunuş…

Şaibeli bir yüklem düştü payıma gece gece

Son sürat yakarış

Yine Allah katında,

Vuku bulan özlemim,

Derli toplu kelimelerle

Kurduğum ittifak:

Böyle değildim ben aslında.

Ölümüne sözlendim ben;

Kalemin sivri ucu battıkça yarama

Aşka inat

Nefreti yüklenirken zamanlı zamansız

Kimisi,

Zanlarla muktedir

Ölüme bile kapıyı gösteren

O cahil yürek:

Her defasında boyun eğdiğim

Sonla baş arasında nakış işlediğim

Hicabın da son kırıntıları.

Teamül denen yakarışıma

Sahip çıkmakla

Sevaba giren isyanlarımı biriktirdiğim

Değil mi

Koca bir yalan…

Hadi, el sıkışalım senle,

Dünya denen kinaye:

Varsın ölümüm olsun şiirden:

Şiir yerine

Su içmeyi bile lav ettiğim.

Hamdımla vakıfım düzene;

Sevip reddedildiğim kimin umurunda?

Allah katında, doyamadığım

Derleyip toparladım varlığımı:

Yok sayılsam da

En büyük günah değil mi yalan?

Hadi, okuyun üfleyin ardından şu şiirin:

En bayat kelamdan yana bile

Istırabım dinmez

Sevip sevip,

Sevmelere doyamadığım mı

Sizce yüksünlüğüm?

Aşkı şiar bildiğim bir dizeye

Serildiğim.