Hatıralarım Hüzünlü

Ömrün tren penceresine dayalı hüzünlü yüzüm

Hatıralarım hüzünlü benimle tren raylarında ilerliyor

Kovalarken tren hatıralarımı çığlık çığlığa

Ben yetişemiyorum gençliğime sanki

Zamanın ezdiği gibi trende eziyor raylarda hatıralarımı

Gözlerimde iki damla yaş uzanmıyor elim gençliğime

Ne de geride kalan hatıralarıma mütemadiyen

Dağları taşları inletse de hatıralarım tren raylarında

Ezilirken gençliğimle hatıralarım bende eziliyorum

Treni durdurmak ne mümkün ezilmekten hatıraları

Tren ezmezse zaman değirmeninde öğütecek gençliğimi

Ezen ezene ha zaman ha tren ne fark eder biterken ömür

Gözlerimde iki damla yaş uzanmıyor elim gençliğime

Ne de geride kalan hatıralarıma mütemadiyen

Ömrümde üç gece vardı üçü de gözyaşıyla doldu

Birazdan son istasyona varacak bu ömür ufukta biterken zaman

Bitirmeye gelmişiz ömrü zamanla bu hayatı istemezsekte

Yakacak korda yanmak gerekliliği var yanacağız istemezsekte

Gözlerimde iki damla yaş uzanmıyor elim gençliğime

Ne de geride kalan hatıralarıma mütemadiyen

Sır yanmaktaymış son istasyona varmadan anladım

Acı keder gözyaşı dik tutmak temizlemekmiş bu bedeni

Aramıyorum artık son istasyona varırken hiçbir nedeni

Talih değilmiş sınavmış bu hayatım strese girmekmiş boşuna

Sözlerim yârin gözlerinde hatıralar içinde iki damla gözyaşı oldu aktı

Dizlerimde her düştüğümde kalkmanın şanıyla yaralı morarmış izleri silindi

Gözlerimde iki damla yaş uzanmıyor elim gençliğime

Ne de geride kalan hatıralarıma mütemadiyen

Mehmet Aluç-Âşık Gülveren