Anne Yüreği...

Uyuşuk bir miadı var yüreğin…

Dökümlü ve yalnız yanılgılar…

Şiirler sure tadında:

Hicvinde göğün salınımlar derinden.

İçten içe bir yakarış:

Tozutan ruhun ıskaladığı mutluluk.

Lanetten öte girdap

Şükürler olsun koruyan güce.

Şimdinin ufku aslında dünün öğüttüğü

Sabır taşı.

Aslımızın utku

Unutulmuşluğun yel değirmenleri…

Biri ıslık çalıyor biri de çelimsiz

Nidalarını pişkince fırlatıyor boşluğa.

Koruyucu imgeler

Sihirli aşkın vurucu asaleti.

Hangi yalan çıkar ki düze?

Hangi safsata uyutur ihtimamı?

Bir anne yüreğinde saf tutar

Acı:

Hele ki körükleniyorsa anbean.

Teyakkuzda olmalı her daim:

Siper tutup yüreğini

Korumalı iç güdülerini şeytandan

Bir de aşkına sahip çıkıp…

Devrialemde kürek mahkumu yürek;

Solunda çatallı bir ses

Aslını haykıran ruhun çözüldüğü dize dize.

İthaf etsek ne olacak?

Ya da ihlal edilmiş sınırlardan taşan isyanı

Sığdıramazken feryat dolu naraları

Bilumum sahibesi fıtratın

Hakim kılınan hangi duyguysa

Esefle yüklenip

Kozamızda saklı tutmak.

Sevmeli o halde

Cismi ismi olmayan bir hecede

Teftişe çıkıp gün ve gece

Gücü yetmese de

Sevip korumacı bir iç güdüyle

Sahip çıkıp kendi masalına

Gözünü kaçırmadan gerçeklerden

İfa ettiğin değil

Mana yüklü yüreği taşımalı da ahrete:

Bir nur misali

Bir selamdan dahi yoksun bırakmadan evreni

Sevip dirilmeyi şerh düşmeli ömre

Yaratandan dolayı yaratılmış her hücreyi

Kanıksadığımız aşkın haresinde…