Reddediyorum artık ben olmayı:

Olmaya olmaya bir başkası

Zaman da tehir ediyor

Doğasına aşık insanı

Aslında insan insanı tahliye eden

Bir de yükümlü mısralı recm eyleyen.

 

Hanidir kabusu yalnızlığın

Esrikli acıları dahi gölgede bırakan.

Bir nüfus, genele hükmeden

Pay ettikçe evren,

Çatık kaşlarında kayıp sicilin

Yoksunluğun örgülü kaderini hicveden.

 

Ne Tanrı

Ne bağnaz bir acı

Sanma ki;

Hükümranlığında nefsinin;

Elinde sancak, kıyıları gezdiğin de

Tebaası sözüm ona

Varlığı idame ettiren

Yaftalanmışın kayıp mezar taşı.

 

Nüktedan bir fısıltı da çıkabilir hani ayyuka;

Tembel kanatlarında yavru kuşun

Sus payı verir derinden

Mecali sırsız bir telaş;

Meali varsa yoksa

Günü birlik bir yas;

Esefle asılı olduğun kıblesine ömrün

Rahmetler bahşeden

Zamansız al basar yanaklarını

Pembe bulutların,

O koyu efkarı

Sadece damlasında ziyan olan

Meşru bir yenilgi:

Görgüsüz yorgunluk da cabası

Kırık üç beş nota

Kıyar da kıyar şairin güftesine

Sonrası meçhul işte.

 

 

Matemin serzenişine kurban

Ketum varlık köksüz yalan.

Cılız bir ilah

Metruk düşlerin saltanatına hürmeten

Taşan denizlerin intikamı

Bir vakit ki;

Örtülü gece yarısı.

 

Kundaklanan düş

Ne olur düş yakamdan ecel:

Hayatın tarhına ekilesi bayat tohumlar

Bir ılık nefes yeter de artar hani:

Kovalarken kaderi

Kederli sesine duaların

Uzaklardan gelir de konar ölü bir kuş:

Metruk yüreğin meczup temennisi:

Göl durgunluğunda bir ömür tahsis etsin

Yeter ki kader iklimine bir buse

Sunup usulca yel olup

Karışayım ellere, diyorum şimdi, anne.

 

Dokuduğun yüreğin ellerinle

İzzeti ikramı imiş sevginin;

Sevip küçülen ellerimle tuttuğum

Ne çok serzeniş.

Ufkun hakimiyetine hayran baykuş

Beylik bir kelamla

Uğursuzluğu nasıl ki örtüşür

Kışın güncesi ile

Somurtuk mizacın bile gelir keyfi yerine:

Bir avuç karda eriyen düşlerim

Elemi baş göz eder sabahın soğuk sitemi.

 

Bayrak açan göğün mehter takımı

Yeryüzüne eser de eser eşrafın öfkesi.

Bir içimlik olsa keşke acılar:

Oh, ne ala; ne ala

Yarını unutup kabaran göğsünü elemin

Hibe eder günün rutinine:

Ne cafcaflı ne yandaş mısralar;

Ölü hayallerin de yitip gitti mi…

 


( Reddediyorum Ben Olmayı... başlıklı yazı GÜLÜM-ŞİİRİN TEK H/ECESİ İKEN AŞK... tarafından 25.01.2019 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
 

EdebiyatEvi.Com | Edebiyat ve Kültür Platformu

EdebiyatEvi.Com | Edebiyat ve Kültür Platformu

EdebiyatEvi.Com | Edebiyat ve Kültür Platformu