Kalem Uyumadan Gecenin Koynunda

Şimdi, muhbir bir imgeyi lav edelim:

Hani, çatık kaşlı filan da değil

Altı üstü aşkın neferi her kayıp şecere.

Dokusunda ömrün yarım adalar inşa edelim:

Çıkını olmayan gelinin;

Çivisi çakılmış tüm düşlerin

Soyunu da ihbar edelim:

Yerli yersiz çemkiren iblisi,

Köhne dehlizleri;

Künyesi kayıp şehri de mimleyelim

Tıpkı şairin küfesinde saklı maziyi

Yâd etmeden

Düşelim yollara yerli yersiz,

Sarnıcı kayıp enginlerin telkini ile

Mim koyalım her şiire.

Batılında ömrün;

Hazan kepçe kaşık kaşık örseleyelim kalemi:

Şehla bir düşte

Yenilgi mahiyetinde

Her alın terini yok sayalım

Şaibeli göğün

Sıdkı sıyrılmış ömrün

En kuytusuna serelim serebildiğimiz özetini

İfşa edilesi filan da değil hani:

Altı üstü bir can pazarı;

Bir sükûneti dillendiren

Sebebi olmayan bir cinayeti

Üstlensin de şair

Ölümüne seviyor madem evreni

Çivisi çıkmış her gölgeyi çarmıha gerelim

Yerli yersiz hıçkıran yüreğin

Mabedi kalemi

Evirip çevirip batıralım çamura.

Bir haleden kayan;

Varlık kadar torpilli günceyi

Sunmadan hece hece

Övelim yerli yersiz her kimliği

Varsın dumura uğrasın adalet;

Varsın yitip gitsin o benlik ki hidayet

Düşkünü aciz ruhu

Vuralım yerden yere

Gün dönse de geceye

Gecenin nutku tutulsa da

 Hurafeler dizelim cahil gölgenin çevresine

Aşkın her zerresi uğramadan hezimete

Çekip gidelim acele ile:

Ketum varlığı;

Asaletin geride kalmış kırık kulpu

Aşkı, sevgiyi çıkarmışken gözden

Gerilelim tüm haşmetimizle;

Kurban seçilen kimse

Tahliye edelim iyiyi, güzeli

Hani olur da evren uyanır ansızın ve

Uyarır İlahi Adaleti:

Vadesi dolmadan her heceyi ve kalemi

Tefe koyalım

İfrata kaçan tüm nefreti

Boca edelim şiire

Varsın yok sayılsın onca şiirin sahibi;

Varsın efsunlu bir terk edişe mahal versin

Evren ve sahibi bunca fani sıradan

Sıra dışı bir künyeyi de

Sıradan geçirelim

Kalem uyumadan gecenin koynunda…