İçin İçin Ağlayan Şiirlerden Firar Eden

Gün, özrünü yitiren her düş’e nasıl da düşkün;

Rabıtanın ters yüz edilmiş içindeki hüzün

Deli fişek bir şiir baş tacı bellemiş şehri:

Surlarında umudun şiirler saklıyor şehir:

Yeknesak ve vakur bir fısıltı.

Endamın görkemi

Ve elbette baş şehri sevdanın…

Yalıtılmış gölgemde

Toz duman sair imge:

Baştan çıkan her şiire gelen görücü

İçim titrerken sevdiğimin de meali

Kayıplardaki nice sezim

Aşkın miadı doldu, sanma, sakın azizim.

Kök söktüren her uzvunda evrenin

Ben sadece kayıp bir mısra kadar tedirgin

Ve elemin tefrikası zamansız nöbetlerim.

Dumura uğrayan her zerremde saklıyım

Saklı tuttuğum kadar âşık

Ve sevecen bir dille hükmederken içimdeki çocuğa

Haykıran o elzem gök kubbe

Sivri dili fanilerin

Allah’ın adını andığım kadar

Huzura dönük yüzümde

Solan bir rahle kadar

Kutsallığın izini sürerken

Cahil cesaretimle

Aşkın da bam teli bir ritimde

Oynar içimdeki devasa matemim.

Her mahrem imde

Saklı sarnıcında

Düştüğüm o gayya kuyusu kadar

İzah edilmeyen silik karede

Silindiğime biat ansam da ölümü

Ettiğim yemindir beni ayakta tutan:

Ne keramet ne kehanet

Sadece içimdeki rehavet

Kundaklanmadan

Sonlanmayı talep ettiğim

Hakkın indinde aşikar

Varlık ve teamül.

Yüklük ve kayıp cesaret:

Edimlerde hep dokunaklı söylenmeyen hüzün

Devinen rahmetle

Her namazın vaktidir

İçin için ağlayan şiirlerden firar eden

O küçük ve mazlum yetim.