Vuslat...

Sözcüklerin çılgın bir hurafe olduğunu söylüyor

Beyitler…

Hani çemkiren isyanında münafık ve aymaz ruhların da

Varlığına söz geçmezken

Bir de istikrarlı acıların yaftaladığı onca mazlum;

Onca yangın;

Devasa düş çukurlarında

Gömülü keramet

Ve yılgın dürtülerde konuşlu

Kimince sakil dirayet.

Yobaz bir rota belki de

Aşkın hacmine yenik düşen

Sivri dilinde lanetin

Sonlanması mevzu bahis dahi olmayan

Onca sürrealist reçete:

Hani efkârın yansıdığı;

Hani yalanların sonlanmadığı

Artık ne ise geride kalan düş pazarında

Satılığa çıkmış asalet

Dirhem dirhem çürümeye yüz tutmuş basiret.

Gök de tembihli mi ne?

Şimdiden sıcak bastı

Baharın tutkusuna yenik düşmüşken

Mart değil mi ki kapıdan baktıran?

Kovduk kovalı rahmeti, yüreği belki de

Solgun çehreyi al basmışken

İndinde yüreğin kayıp bir meal mi ne?

Haşmetli sevdaların göz bebeği özlem:

Sözüm ona vuslat olacaktı

Bahara denk düşen.

Yürekli bir haykırış benimki;

Zanlı bir tarife değil

Bilakis onurun ta kendisi

Elemden kaçış olmasa da

Neyime gerek mutluluk, dercesine

Sürrealist bir vurgulama daha damga

Vurmuşken isli yüreklere

Hele ki konuşlu isyan

Vaveylası mevsimin düşmüşken gözümden.

Çiy tanesi kayıpların reçinesi

Belki mağdur olacak her yeni gün

Belki bağdaş kuracağım daha nice hüzün:

Balyalarca ihanet

Devşirip de yalanları

Doğrudan yana taviz vermediğim

Olsa da bir rivayet kimince

Demli tutukluğum

Aşka ramak kala göğün tetikli rahmeti

Yağmazken iblisin tenine.

Efkârı bitimsiz bir cümle olmayı

Dilemedim ben

Ne de karaçalı misali yorgunluğum

Ve yaftalan ruhumla tezat

Devranın kuyruklu yalanları.

Hakkın rahmetine kavuştu kimi ümidim

Yangındandı ilk acılarımı kurtardığım:

Zamanıdır, azizim:

Basılı tetiğine özlemin

Sırasıdır yüzümü döndüğüm efkârın

O kırık asa aşka takılı yürekte

İbrazı hüviyetimin.

Şanlı bir zafiyet belki de yalnızlığın

Alt üst etmiş benliğimde

Bilfiil dayattığı endamlı düşlerimin.