Yağmur

YaĞmur

Küle gömüldü gece

İçine yanan bir mum gibi

Yandıkça iz bıraktı üzerimde.

İçimden göğe uzanan bir yangındı yağmur

Sığındığım mısralarımdan seslendiğim

Adını bilmediğim aynalardaki yansımam bile

Göğün üvey evladı adına

Çarmıha sallandırdı bütün şiirleri.

Neden şiirleri çağırır yağmur

Baş ucumda dudak payı bırakılmış

Bir fincan kahve soğukluğuyla

Gürültülü bir feryat doğurur gece,

Arka tarafı çöp kokan şehrin semalarında

Ben kalkıp şiir okurum

O çirkin sesimle, eşlik ederim geceye.

Süleyman Naci