İstavroz

İstavroz

Sıyrıldım sarmalayan benliğimden

Kollarımı açıp kendime sarıldım

Sevilmenin muhtaçlığını

İstavroz çıkaran papazları

Rabbin kim suallerini soranları geçtim

Gençliğimi katlayıp arka cebime sıkıştırdım

Kendime yetişmek için adımlarımı hızlandırdım

Ay tenli bulutlara dahi yetişemedim

Ufku saran giz dolu korkuyu

Yüreğimin ataşında işledim

Yürüdükçe doğduğum toprakların kokusunu

Bir an dahi içinden atamadım…

Hasretim büyüdü… Gurbet surları içimin insan yanını kemirdi

Allah’tan geldim gurbet diyarına

Anamın ahır kokan esvabından utandım

Ayarı kaçmış benliğimden sızan kötülüğü

Akşam sofralarında meze ile tükettim

İşlendi hamurum şeytanın avuçlarında

Rab’dan sırtımı batıla döndüm

Gençliğin kapılarından ihtiyar eceli gördüm.